2/12/16

Υπνοβάτες








“Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλον τον καιρό, αλλά όχι όλους όλον τον καιρό”
λέει η γνωστή ρήση του Abraham Lincoln. Ας μου επιτραπεί το αυθαίρετο δικαίωμα να προσθέσω κάτι επιπλέον. “Μπορείς να ξεγελάσεις και την τύχη, να της κρυφτείς και να της υφαρπάξεις την εύνοια, που συνοδεύει ένα και μοναδικό της άγγιγμα”. Κάποια στιγμή θα το πληρώσεις, νομοτελειακά. Στην εποχή μας, που περισσότερο από κάθε άλλη παρελθούσα, η νίκη γίνεται πατρογονική κατάκτηση για τον οπαδό, τα αποτελέσματα συντηρούν μια προσωρινή, που πολλές φορές τρέπεται σε προσωπική, αίσθηση ευφορίας. Ένα μη επιθυμητό αποτέλεσμα μπορεί να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις, ικανές να οδηγήσουν σε Επανάσταση. Ικανές να αποτελέσουν το εναρκτήριο σημείο μιας καινής έλικας στο ατέρμονο ποδοσφαιρικό σπιράλ. Υπό αυτές τις συνθήκες, με την επενέργεια της τύχης εμφανή και την απουσία της, ορισμένες φορές, ηχηρή θα προσπαθήσουμε να δούμε ολιστικά τις προϋπάρχουσες παθογένειες της Juventus και τα προβλήματα, που ανέκυψαν στην πορεία των αγώνων, απαλλαγμένα από τη μεροληψία στην οποία οδηγούν τα αποτελέσματα και με αποκλειστικό γνώμονα τα όσα παρατηρούμε και προσλαμβάνουμε.





Η ηρεμία πριν την καταιγίδα.


Κάνοντας μια αναδρομή στο καλοκαιρινό τρίμηνο, είναι εύλογο να λεχθεί ότι τίποτα δεν προμήνυε τη σημερινή κατάσταση στο Vinovo. Τουλάχιστον, για την πλειοψηφία. Αντικειμενικά, το περασμένο καλοκαίρι ήταν ίσως το πιο μεστό και ήσυχο μεταγραφικό καλοκαίρι των τελευταίων ετών. Η Juventus το “κέρδισε” δικαιωματικά με τη μεγάλη ανατροπή στο πρωτάθλημα και το δεύτερο συναπτό double. Επιπρόσθετα, ο αποκλεισμός στο νήμα από τη Bayern Munchen άφησε στην πλατιά μάζα των οπαδών μια γλυκόπικρη γεύση, γεννώντας παράλληλα προσδοκίες για το μέλλον. Τα πάντα έμοιαζαν να λειτουργούν ρολόι. Γρήγορες και εντυπωσιακές μεταγραφές, μερικές εκ των οποίων σε βάρος των εγχώριων αντιπάλων, έκαναν τους οπαδούς της Vecchia Signora να φουσκώνουν από υπερηφάνεια και να ονειρεύονται. Στην αισιοδοξία των οπαδών προστέθηκε και εκείνη, συγκρατημένη βέβαια, των παραγόντων της ομάδας, οι οποίοι σε δηλώσεις τους άφηναν να εννοηθεί πώς στόχος της Juventus είναι να διεκδικεί επί ίσοις όροις το Champions League από εδώ και μπρος. Στον αντίποδα, μοναδική παραφωνία ήταν η προδιαγεγραμμένη πώληση του Paul Pogba και η μη αναμενόμενη, με βάση τα μέχρι εκείνη τη στιγμή δείγματα, κωλυσιεργία στην υπόθεση του παίκτη, που θα υποκαθιστούσε τον Γάλλο μέσο. Όλα αυτά φαινομενικά, καθώς η πραγματικότητα ήρθε να διαψεύσει τις προσδοκίες και άφησε “μποναμά” ένα σύννεφο προβληματισμού πάνω από την πρωτεύουσα του Piemonte.





                       






Μεταγραφές στο πόδι.


Pjanic, Higuain, Daniel Alves, Pjaca, Benatia, Cuadrado. Σχεδόν ονειρικές προσθήκες θα τις χαρακτήριζε ο μέσος bianconero. Όχι αδικώς, καθότι μιλάμε για έναν όμιλο παικτών ικανό να κάνει τη διαφορά. Με την πρώτη ματιά. Η ένεση ποιότητας είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά οι προτεραιότητες λανθασμένες και οι παίκτες μη ταιριαστοί. Μη ταιριαστοί με το προϋπάρχον σύνολο, που αποτελεί κορμό της Juventus τα τελευταία – επιτυχημένα – χρόνια. Αρχικά, θεωρώ πώς τα λεφτά για τον Higuain είναι υπερβολικά και θα έπρεπε να ξοδευτούν με μεγαλύτερη φειδώ και σε άλλες θέσεις, που πονά η ομάδα. Η απόκτηση ενός ποιοτικού μέσου ήταν υπεραπαραίτητη. Η ευχή πραγματοποιήθηκε, αλλά όχι με σωστό τρόπο, στο πρόσωπο του Pjanic. Εφόσον, ο τρόπος παιχνιδιού και το σύστημα υπαγορεύουν την ύπαρξη regista basso θα έπρεπε, ιδανικά, να αποκτηθεί είτε ένας τέτοιος για να επιστρέψει στο φυσικό του χώρο ο Marchisio, είτε να αποκτηθεί ένας ποδοσφαιριστής με χαρακτηριστικά κοντά σ' εκείνα του Pogba και που να ταιριάζει με τον “Principino. Τέτοιος παίκτης δεν ήρθε.


Αντ’ αυτού ήρθε ένα 8άρι, που θέλει πολλή ώρα τη μπάλα στα πόδια του και δεν είναι ακριβώς συνηθισμένο στο πιο άμεσο παιχνίδι των Τορινέζων. Συν τοις άλλοις, οι νέοι ποδοσφαιριστές δεν έχουν την επίδραση που θα περίμενε κανείς στο παιχνίδι της ομάδας, με εξαίρεση ίσως τον Juan Cuadrado. Τέλος, εκνευριστική είναι η έλλειψη μεσότητας στα μεταγραφικά της ομάδας, που την χαρακτηρίζει ανέκαθεν. Πλέον, δε φοβάται να ξοδέψει υπέρογκα ποσά για την απόκτηση ποδοσφαιριστών, αλλά παραμένει το κακό συνήθειο να ψάχνει η διοίκηση για bargains ακόμη και σε περιπτώσεις παικτών, που ποιοτικά ή για άλλους λόγους, δεν μπορούν να σταθούν και να προσφέρουν στη Juventus, που ολοένα προοδεύει.






                                       





Προβληματικό πλάνο.


Στο ψηλότερο επίπεδο, που επέστρεψε τα τελευταία χρόνια και φιλοδοξεί να διατηρηθεί η Juventus μετρά και η παραμικρή λεπτομέρεια. Ένα εμπόδιο, ίσως όχι το πιο ψηλό, είναι το μέγεθος του roster. Η πρώτη ομάδα μετρά 27 ποδοσφαιριστές και μαζί με τους μικρούς από την Primavera, που προπονούνται με τους “μεγάλους” περιστασιακά, είναι φανερό πώς η κατάσταση γίνεται αρκετά δύσκολη. Αυτή η ανωμαλία δεν εξασφαλίζει καλή ποιότητα των προπονήσεων, αλλά και σύσφιγξη των παικτών σε ένα ομοιογενές σύνολο με τη δέουσα ευκολία και σε εύλογο χρονικό διάστημα. Επιπρόσθετα, το ίδιο roster μεγαλώνει ηλικιακά, όσο κυλάει ο χρόνος. Ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 28,2 χρόνια. Κι αυτό αποτελεί πρόβλημα υπό την οπτική της έγκαιρης στελεχιακής ανανέωσης της ομάδας. Η καθυστέρηση αυτή θέτει σε κίνδυνο τη μεταλαμπάδευση της νοοτροπίας νικητή, που χαρακτηρίζει τη Juventus και που έκανε μεγάλο αγώνα για να ανακτήσει.



Στο παραπάνω πρόβλημα συντελεί και η έλλειψη σοβαρού πλάνου αξιοποίησης των ταλαντούχων νεαρών. Δεν αρκούν μόνο τα λόγια, που θα τους πείσουν να υπογράψουν, οφείλουν να υποστηρίζονται και από την κατάλληλη αλληλουχία πράξεων. Για τον Rugani πολλά ακούμε, αλλά λίγα βλέπουμε για παράδειγμα. Παράλληλα, απογοητευτική είναι η ελάχιστη έως μηδενική βελτίωση, που επιδεικνύουν – ή μάλλον δεν επιδεικνύουν - οι νεαροί, που αποκτήθηκαν για να στηρίξουν το πλάνο της επόμενης μέρας. Έλλειψη πλάνου, έλλειψη ενός αποτελεσματικού προγράμματος για νεαρούς, έλλειψη προσοχής ή ελλιπές ποδοσφαιρικό κριτήριο, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Sturaro, ο οποίος δεν έχει επιδείξει την παραμικρή βελτίωση από τη μέρα που ήρθε και μάλιστα παρουσιάζεται και χειρότερος σε πολλές περιπτώσεις.


Σημαντική, τέλος, είναι και η εξασθένιση του ντόπιου στοιχείου στην ομάδα. Ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα, που έχει να αντιμετωπίσει τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Σύμφωνοι, οι ποιοτικοί Ιταλοί ποδοσφαιριστές είναι ελάχιστοι, αλλά ποιος μίλησε για παίκτες βασικούς αποκλειστικά; Σημασία έχει το corpus των Ιταλών να είναι δυνατό στα αποδυτήρια μιας ομάδας, ώστε να παραμένουν οι αλλογενείς ποδοσφαιριστές προσγειωμένοι, σοβαροί και να μην παρουσιάζονται φαινόμενα αδιαφορίας και χαλαρότητας.






                         







Διάβρωση μετάλλου, κάκιστη νοοτροπία.

Τα χρόνια της ξηρασίας, την 5ετία 2006-2011 όλα ξεκίνησαν με αυτόν τον τρόπο. Οι μισθοφόροι έκαναν παρέλαση από το Torino κάθε χρονιά και σταδιακά χάθηκε η νοοτροπία, που για δεκαετίες χαρακτήριζε τη Juventus ως οργανισμό. Τη νοοτροπία αυτή επανέφερε στην ομάδα ένα δικό της παιδί, ένας insider. Ο Antonio Conte. Για μία τριετία αποτέλεσε τον απόλυτο οδηγό η νοοτροπία αυτή και συνεχίζει ακόμη να έχει σημαντική επίδραση στην ομάδα. Κάποια πράγματα όμως έχουν διαφοροποιηθεί με την έλευση Allegri. Έχει υιοθετηθεί μια αγωνιστική προσέγγιση πιο χαλαρή και ένα αγωνιστικό στυλ πιο ράθυμο, παθητικό και περιστασιακά μπλαζέ χωρίς να υπάρχει δικαιολογία ικανή να δώσει επαρκή αιτιολόγηση.


Το μότο “Νίκη με το μίνιμουμ της προσπάθειας” τείνει να εξελιχθεί σε δόγμα στο Vinovo κι αυτό είναι που ξενίζει περισσότερο από το καθετί. Αυτά τα μικρά – μικρά οδηγούν σταδιακά στην παγίωση μιας λανθασμένης νοοτροπίας, που χαρακτηρίζεται από φόβο, συντηρητισμό και παθητικότητα, έχοντας ως άμεσο απότοκο την απώλεια της αίσθησης ανωτερότητας, την παραχώρηση της κυριαρχίας εντός των τεσσάρων γραμμών. Αυτό είναι που στοιχίζει στα ντέρμπι μαζί με την έλλειψη πάθους και την αδυναμία μετάδοσης κινήτρου και ατμόσφαιρας αδημονίας στους ποδοσφαιριστές. Ο κόσμος ζει για τα ντέρμπι, άσχετα αν η βαθμολογική αξία τους στο μαραθώνιο του πρωταθλήματος δε διαφοροποιείται από έναν αγώνα με μικρομεσαία ομάδα. Ο Conte ζούσε για αυτά τα παιχνίδια κι όπως αντικατοπτριζόταν και στο γήπεδο, μαζί του ζούσε γι' αυτά και όλη η ομάδα.


Τέλος, παρατηρείται και μια χαλάρωση αναφορικά με το επίπεδο πειθαρχίας. Υπάρχουν επιβεβαιωμένα, διόλου τιμητικά, περιστατικά με πρωταγωνιστές τους Vidal, Caceres, Pereyra και εσχάτως το Mario Lemina, που τράκαρε το αυτοκίνητό του ξημερώματα πριν λίγες ημέρες. Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν καλούς οιωνούς για την ομάδα, όσο ζοφερό κι αν ακούγεται.







                                             







Ποδοσφαιρική οπισθοδρόμηση.

Αγωνιστικά η Juventus ελέγχεται για πολλά. Ένα από αυτά σίγουρα δεν είναι το παρατεταμένο ντεφορμάρισμα, που παρατηρείται σ' αυτό το πρώτο κομμάτι της σεζόν. Θα εστιάσουμε αλλού, σε γενικότερα προβλήματα, που εμφανίζονται καιρό. Αρχικά, η Juventus δίνει την αίσθηση της ομάδας, που πηγαίνει στον αυτόματο πιλότο. Δεν παρουσιάζει νέα αγωνιστικά στοιχεία, δίνει την εντύπωση πώς είναι ένα σύνολο ποδοσφαιριστών δίχως καμιά χημεία, πως είναι πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι. Πιο συγκεκριμένα, η έλλειψη αγωνιστικής έντασης και πίεσης είναι αρνητικό χαρακτηριστικό της, ενώ είναι πρωτοφανής και η έλλειψη αυτοματισμών για μια ομάδα, που λίγες προσθαφαιρέσεις έχει να παρουσιάσει τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον, δεν υπάρχει επιθετικό transition χαρακτηριστικό ομάδων, που δεν αρέσκονται να κρατούν πάρα πολλή ώρα τη μπάλα στα πόδια τους, κατηγορία στην οποία ανήκει και η Juventus.


Εκτός των άλλων, το ποδόσφαιρο που παρουσιάζει είναι πλήρως αναχρονιστικό, βασίζεται κυρίως σε προσωπικές εμπνεύσεις, κατά βάση του Dybala, και πολύ στατικό. Η υπερεξάρτηση από τον μικρόσωμο Αργεντινό μάγο στο δημιουργικό τομέα είναι παροιμιώδης σε σημείο, που η Juventus παρουσιάζεται ευνουχισμένη παραγωγικά εν τη απουσία του. Επιπλέον, αυτό, που υποτίθεται πώς ήταν το κύριο πλεονέκτημα του Allegri έναντι του προκατόχου του, δηλαδή η τακτική του ευελιξία, δεν έχει κάνει την εμφάνισή του στο Torino. Αδυνατεί να προσαρμόσει το σύστημα στα χαρακτηριστικά των ποδοσφαιριστών, που διαθέτει, καταλήγοντας να αναθέτει σε παίκτες με διαφορετικά στοιχεία, συγκεκριμένα παγιωμένα και αρτηριοσκληρωτικά καθήκοντα, που έχουν ως αποτέλεσμα ορισμένοι εξ' αυτών είτε να μην αποδίδουν – Pjanic σε ρόλο regista – είτε να εκτίθενται ανεπανόρθωτα – Sturaro σε ρόλο Khedira”, συγκεντρώνοντας τα πυρά των φιλάθλων.


Τέλος, η άμυνα δεν είναι πλέον το “ενισχυμένο σκυρόδεμα” του παρελθόντος, δεχόμενη εύκολα φάσεις, γεγονός που οφείλεται στην αμυντική ανισορροπία, που προξενείται από την αγωνιώδη προσπάθεια του προπονητή να ωθήσει παραπάνω ποδοσφαιριστές να συνδράμουν στην επιθετική ανάπτυξη της ομάδας, με αποτέλεσμα να παραμελούν ή να αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα αμυντικά τους καθήκοντα. Έτσι ο άξονας της ομάδας γίνεται ιδιαιτέρως ευάλωτος. Τέλος, οι αμυντικές στημένες φάσεις τείνουν να εξελιχθούν σε άλυτο γρίφο για τον Allegri, επίσης. Συμπερασματικά, η Juventus παρουσιάζει την εικόνα μιας ομάδας αδούλευτης, που συγκεντρώνεται για πρώτη μέρα στο προπονητικό κέντρο, όπου προετοιμάζεται για τη νέα χρονιά.





                        






Ομφαλός του κόσμου.


Τραυματισμοί. Η μεγαλύτερη κατάρα από τη μέρα αλλαγής του προπονητικού team. Οι τραυματισμοί σ' αυτό το επίπεδο οφείλονται σε 3 παράγοντες ξεχωριστά ή μεταξύ τους συνδυαστικά: α) κακή ή ελλιπής αποκατάσταση, β) κακή εκγύμναση στην αρχή της χρονιάς και γ) σε υπερβολική καταπόνηση. Ο τρίτος παράγοντας a priori απορρίπτεται για τους προφανείς λόγους, που αναλύσαμε παραπάνω. Για τον πρώτο παράγοντα η διοίκηση πήρε μέτρα, εκπαραθυρώνοντας τον dottore Tencone άκομψα και χρεώνοντάς του ολοκληρωτικά την ευθύνη για το τσουνάμι τραυματισμών πέρσι. Η, σύμφωνα με τη διοίκηση, αιτία του κακού έφυγε, το πρόβλημα όμως παραμένει.


Μήπως είναι τελικά ζήτημα εκγύμνασης; Ο Tencone συνεργάστηκε για 3 χρόνια με τον Paolo Bertelli, 2 φορές καλύτερο γυμναστή φυσικής κατάστασης στην Ιταλία, αρμονικά και χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα, με τους τραυματισμούς να είναι ελάχιστοι. Με την έλευση του νέου γυμναστή φυσικής κατάστασης, Simone Folletti, με το βεβαρημένο ιστορικό στη Milan, άνοιξε ο “ασκός του Αιόλου”. Μήπως είναι αυτός ο υπεύθυνος τελικά; Τροφή για σκέψη. Βέβαια, εφέτος υπάρχει και το ελαφρυντικό των σοβαρών και άτυχων τραυματισμών, που κρατάνε ποδοσφαιριστές σημαντικούς εκτός δράσης για σεβαστά χρονικά διαστήματα. Πάντως, η περίπτωση με τη διάγνωση στον τραυματισμό του Pjaca μόνο θυμηδία προκαλεί και εκθέτει τη διοίκηση και την επιλογή της να ποντάρει στον dottore Rigo και το team του.




Κλείνοντας αυτόν τον μεγάλο και δαιδαλώδη προβληματισμό, καταλήγουμε στο εξής συμπέρασμα· τα πράγματα σίγουρα δεν είναι ρόδινα, όπως όλοι περιμέναμε το καλοκαίρι. Σίγουρα, η κατάσταση δεν είναι απελπιστική. Ούτε η ήττα από τη Genoa είναι η αιτία. Είναι, βασικά, η αφορμή για το ξεδίπλωμα μιας συζήτησης εκτενούς αναφορικά με το πού βαδίζει και προς τα πού πλέει η Juventus. Υπάρχουν παθογένειες, προβλήματα μικρότερα ή μεγαλύτερα, που οφείλει η διοίκηση να λύσει βρίσκοντας την αιτία τους. Οι παροδικές και σπασμωδικές ενέργειες δίνουν λύση προσωρινή και αργά ή γρήγορα θα εμφανιστούν ξανά. Είτε θα επιλέξουμε να τα καυτηριάσουμε, να τα επισημάνουμε ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων, βασιζόμενοι στην αγάπη μας για το ποδόσφαιρο και τη Juve είτε θα επιλέξουμε να τα κρύψουμε, να μην τα “δούμε” ένεκα αποτελεσμάτων και νικών, που φουσκώνουν το “εγώ” μας. Εσύ με ποιον είσαι;

17/5/15

Γι’ αυτούς, που φυλάττουν Θερμοπύλες.




Ο χρόνος δε ρωτά για τίποτα. Είναι αδυσώπητος. Πανδαμάτωρ. Αφήνει τα σημάδια του σε όλους. Ακόμη και στους δυνατότερους. Στους σπουδαιότερους. Το παρόν κείμενο είναι εκτός των καθιερωμένων. Αρκετοί φίλοι μου ζήτησαν να γράψω ένα κείμενο-αφιέρωμα στο David Trezeguet με αφορμή την απόσυρσή του από την ενεργό δράση. Θεωρώ πώς δεν είμαι ο κατάλληλος για τη μεμονωμένη παράθεση των πεπραγμένων του. Κι άλλωστε πώς να χωρέσουν 20 χρόνια ποδοσφαίρου σε μία, δύο, δέκα σελίδες;  Τοιουτοτρόπως σκεπτόμενος αποφάσισα να ανάξω σε κάτι πιο ολοκληρωτικό· να το γενικεύσω στον υπέρτατο βαθμό.

Για τη γενιά μου, τη γενιά των 20 χρονών και κάτι, με μικρές αποκλίσεις προς τα πάνω ή προς τα κάτω, ο πρώτος συνειδητοποιημένος «ποδοσφαιρικός Έρως» με τη Juventus έλαβε χώρα το 2003. Για τους πιο μεγάλους λίγο νωρίτερα, για τους μικρότερους λίγο αργότερα. Τα χρονικά όρια επιτρέπουν τις αποκλίσεις. Επιτρέπουν τη βιωματικότητα. Για τη γενιά μου, «Μεγάλη Κυρία» σημαίνει Del Piero, Buffon, Nedved, Trezeguet, Camoranesi και ούτω καθ’ εξής. Οι πρώτες μιμήσεις ποδοσφαιριστών ήταν εκείνοι. Δεν αναφέρω τα παραπάνω ονόματα τυχαία. Οι πρώτες μιμήσεις ομάδας είχαν αντικείμενο τη Vecchia Signora. Συν τω χρόνω, μεγαλώσαμε, φτάσαμε να περαιώσουμε στάδια της ζωής μας, που έμοιαζαν μακρινά, «αντρέψαμε». Μαζί μας μεγάλωσαν κι οι ήρωές μας. Ήρωες, που αντί για μπέρτες, μάσκες, γάντια φορούσαν ποδοσφαιρική στολή. Για τη γενιά μου ένας κύκλος κλείνει με τον καιρό.
Στον απόηχο, λοιπόν,  της μεγάλης πρόκρισης στον τελικό του Champions League επί της Real Madrid, όταν πια είχε «κάτσει» η σκόνη κι ο ενθουσιασμός ήρθε το πρώτο παράπονο· «Μακάρι να ‘ταν εδώ ο Alex». Κι όσο ανατρέχεις στο φωτογραφικό υλικό του παιχνιδιού συλλαμβάνεις το μέγεθος του «προβλήματος». Ο Buffon κι ο Pirlo είναι βετεράνοι πλέον. Ο Marchisio τριανταρίζει. Ο Chiellini τα ‘χει πατήσει ήδη. Αργά ή γρήγορα, οι δύο πρώτοι θα αποσυρθούν. Κι είναι ίσως εκείνοι, που τα έδωσαν όλα. Περισσότερο απ’ όλους. Η λύσσα του Gigi ήταν πρωτοφανής και στα δύο παιχνίδια. Ο «Maestro» έτρεξε, λέει, περισσότερο από τον «φανταχτερό» Cristiano Ronaldo στο παιχνίδι του Torino. Συνειρμικά δημιουργούνται εικόνες, που σε οδηγούν σε ένα δεύτερο συμπέρασμα. Αναλογίζεσαι ότι ο portiere από την Carrara αγωνίζεται με κίνητρο το χαμένο τελικό στο Manchester το 2003, στον οποίο ο συμπαίκτης του από τη Brescia αγωνιζόταν στην καρδιά της μεσαίας γραμμής του αντίπαλου δέους. Της ομάδας εκείνης, που του στέρησε το τρόπαιο. Το ντουέτο αυτό, τώρα συμπαίκτες τότε αντίπαλοι, συνδέουν το παρόν με το παρελθόν προ 12 ετών. Μειώνουν τη χρονική απόσταση, που στη σκέψη και τις θύμησες κάθε Juventino ισοδυναμεί με χιλιετία.


                       


Ο Buffon είναι ο μοναδικός συνδετικός κρίκος με την τελευταία εκδοχή της ομάδας του Lippi, που αδικήθηκε και αδίκησε τον ίδιο της τον εαυτό, όσο καμιά. Ο μοναδικός, που στέκει ακόμη εκεί με στόχο την «εκδίκηση» και την «εξιλέωση» των συμπαικτών του. Αυτών των ανθρώπων, που πάνω από την προσωπική φιλοδοξία τους έβαλαν την αγάπη για τα ασπρόμαυρα και την ακολούθησαν στο ναδίρ της ιστορίας της. Τη στιγμή που οι ίδιοι είχαν σκαρφαλώσει μόλις στο Everest του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ναι, για τους Del Piero, το Nedved, το Buffon, τον Camoranesi, τον Trezeguet πρόκειται. Τους «Fantastic για τους οπαδούς της «La fidanzata». Μια ομάδας, που διαλύθηκε, ενώ είχε βάλει τα πρώτα λιθαράκια για να κατακτήσει την κορυφή. Μιας ομάδας που δε γκρεμίστηκε απλά, αλλά ισοπεδώθηκε.

Λείπουν όλοι εκείνοι στους οποίους χρωστάμε το ότι οι bianconeri στέκονται ξανά στα πόδια τους. Πλην ενός. Εκείνου, που ενσαρκώνει την ψυχή της ομάδας και σε τελική ανάλυση είναι η ψυχή της. Αν εκείνο το καλοκαίρι αποχωρούσαν όλοι μαζί, ποιος θα οδηγούσε αυτή την ομάδα στο δρόμο της επιστροφή της;  Η απόφαση του ενός συμπαρέσυρε και τους άλλους και εν τέλει ένας πυρήνας 5 ποδοσφαιριστών – ο Nucleo Cinque - ανέλαβε το μεγάλο αυτό φορτίο. Γι’ αυτούς θα παλέψει ο Super Gigi στον τελικό. Και μαζί του οι Chiellini, Pirlo, Marchisio. Είναι το ελάχιστο, που μπορούν να κάνουν για να τους τιμήσουν. Για να εξιλεώσουν τη στάση του συλλόγου απέναντί τους. Για να τους δώσουν μια τελευταία «ποδοσφαιρική» χαρά. Ολοκληρωτικά ποδοσφαιρική. Καμιά συνάφεια με τη χαρά του θεατή, του παρατηρητή, του οπαδού. Σαν να βρίσκονται κι οι ίδιοι στον αγωνιστικό χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου στο Βερολίνο στις 6 Ιουνίου.

                            

Η στάση της Juventus είναι αυτή, που πληγώνει άπαντες. Πλην του Gigi, που είναι ακόμη εν ενεργεία, αλλά και του Pavel, που αποχώρησε, όπως ήθελε και όπως του άξιζε, οι υπόλοιποι τρεις – Del Piero, Trezeguet, Camoranesi – αποχώρησαν πριν το τέλος τους. Οι ιστορίες και των τριών είναι γνωστές. Εκείνη του Capitano πονάει περισσότερο απ’ όλες όμως. Γιατί ήταν η σκληρότερη. Ελάχιστα πριν τον τερματισμό. Και δεν του έπρεπε τέτοια συμπεριφορά. Φυσικά, η παρούσα διοίκηση, που ευθύνεται μονάχα για την αποχώρηση του «Μεγαλέξανδρου», προσπαθεί να επανορθώσει προσφέροντας διοικητικά ή προπονητικά πόστα σε όσους από τους θρύλους της ομάδας έχουν τα προσόντα και τη διάθεση να προσφέρουν στη Juventus. Μπορεί η αγάπη των ανθρώπων αυτών να τους φέρνει ξανά στο Τορίνο, αλλά σε εμάς τους εξωτερικούς παρατηρητές η σπασμωδική επαναφορά τους, εξαιτίας της εν τέλει συνειδητοποίησης της προσφοράς τους, προκαλεί αλγεινή εντύπωση. Τα όσα έδωσαν, όταν οι περισσότεροι γύρισαν την πλάτη στη Vecchia Signora, δε συγκρίνονται με τίποτα· δε μπαίνουν στη ζυγαριά με καμιά κατάκτηση πρωταθλήματος ή οποιαδήποτε διάκριση.

Το άδειασμα στον Del Piero είναι ο λόγος, που με κάνει να «ζηλεύω» κάτι απ’ τη Milan. Την τάση να αναγνωρίζει. Το προνόμιο και το προσόν της αυτό. Μπορεί να είναι η μεγάλη αντίπαλος της Juve, αλλά κατά γενική παραδοχή πρόκειται για το σύλλογο, που ξέρει να τιμάει τις σημαίες του καλύτερα από κάθε άλλον. Μπορεί να βίωσε 2 κύματα μαζικής αποχώρησης παικτών-θρύλων, που την έπληξαν ανεπανόρθωτα, αλλά τους τίμησε μέχρι εκεί που δεν πήγαινε. Αυτό την εξαίρει, την κάνει πιο λαμπερή, παρόλο που βρίσκεται σε τελματώδη κατάσταση. Είναι αδύνατον να μην της το καταλογίσεις.

Για όλα τα παραπάνω, για λόγους κυρίως συναισθηματικούς και λιγότερο αγωνιστικούς, για λόγους ηθικής, «αποκατάστασης» και «επανόρθωσης» της πληγείσας εικόνας των ανθρώπων, που μας κράτησαν στα δύσκολα, ο Gigi, ο Giorgone, o Maestro, o Principino, o Guerriero, o Apache κι όλα τα υπόλοιπα παιδιά δε θα είναι μόνοι τους την «Ώρα της Κρίσης». Δε θα περιοριστούν στην προσωπική δίψα και φιλοδοξία. Κάθε πάσα, κάθε σουτ, κάθε επέμβαση, κάθε τάκλιν θα έχει την αύρα ακόμη 4 τεράστιων φυσιογνωμιών της Juventus. Γι’ αυτό λοιπόν, σε περίπτωση κατάκτησης – γιατί δεν είναι σοφό να προδικάζουμε την εξέλιξη ενός αθλητικού αγώνα, δε θα ‘ναι η κούπα των ποδοσφαιριστών μόνο. Θα ‘ναι η κούπα «Των αντρών, που μένουν, και των ποδοσφαιριστών, που φεύγουν». Θα ‘ναι η κούπα, που θα φέρει το όνομα και φαρδιά πλατιά την υπογραφή «εκείνων, που φύλαξαν Θερμοπύλες» στους δύσκολους καιρούς.

Φόρτσα!

*Για τον κυρ Γιάννη, εκεί ψηλά. 


1/5/15

Una rivoluzione ci salverà.*




«Μπορείς πάντα να κερδίζεις στο ποδόσφαιρο, υπό τον όρο ότι αλλάζεις». Η ρήση ανήκει στο Valentino Mazzola, θρύλο της καφετιάς πλευράς του Torino. Η πραγματικότητα για την ασπρόμαυρη μεριά της πρωτεύουσας του Piemonte τείνει να τον επιβεβαιώσει ως προς την ανάγκη για αλλαγή. Η φετινή σεζόν της Juventus βρίθει σκαμπανεβασμάτων στην απόδοση των ποδοσφαιριστών και νεκρών διαστημάτων, ασχέτως αν τα αποτελέσματα και η έκβαση της σεζόν είναι θετικά εν τέλει. Τη δυσλειτουργία αυτή έχει διαγνώσει πρώτα από τον καθένα η διοίκηση της ομάδας και δείχνει διατεθειμένη να κάνει βήματα προς την κατεύθυνση αυτή. Προς την κατεύθυνση της «Επανάστασης». Μιας αναίμακτης, «ήρεμης Επανάστασης», που θα βασιστεί στις ήδη υπάρχουσες δομές, θα τις τρέψει σε όπλα της και θα έχει ως μόνο στόχο την έγκαιρη ανανέωση πριν την εμφάνιση της σήψης.

Η νοηματοδότηση της επιτυχίας.
Είναι κοινά αποδεκτός τόπος πώς το marketing της Juventus έχει κάνει άλματα την τελευταία 5ετία. Σ’ αυτό το πλαίσιο, διοικούντες και φίλα προσκείμενος στην ομάδα τύπος αρέσκονται στη μεταβολή καθεμιάς από τις επιτυχίες, υπό τον Agnelli, σε σημεία αναφοράς. Ορόσημα για την ομάδα. Έτσι, το 1ο Scudetto θεωρήθηκε ως εκείνο της «Επαναφοράς», το 2ο της «Εδραίωσης», το 3ο της «Κυριαρχίας» και το, κατά τα φαινόμενα, 4ο συναπτό της «Ωρίμανσης και του επαναπροσδιορισμού». Η περσινή καμπάνια για το 3ο συνεχόμενο πρωτάθλημα, που βασίστηκε στην ιταλική παροιμία «Non c’è due senza tre» αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Τίποτα δε μένει ανεκμετάλλευτο και στην τύχη του, πλέον.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που περιβάλλει τη διοικητική ομάδα, αλλά και οι διαρροές εκείνης προς τα έξω, ενισχύουν την πεποίθηση πώς ο επαναπροσδιορισμός, η ανανέωση του κυττάρου της ομάδας είναι και αναγκαιότητα. Η
Juventus πρέπει, οφείλει να προλάβει αυτό που δεν μπόρεσε η Inter το 2010, δημιουργώντας παράλληλα το μέλλον της, ορμώμενη από το παρόν της. Και γιατί να είναι το Scudetto
της «Ωρίμανσης και του επαναπροσδιορισμού»; Πολύ απλά διότι η φετινή σεζόν είναι απόλυτα ρευστή ως προς το περιεχόμενό της. Μία από τις βασικές σταθερές – ο προπονητής – άλλαξε, ο νέος κάτοχος της θέσης έφερε νέα ήθη και έθιμα και επαναστοχάστηκε πάνω στην ταυτότητα της ομάδας. Η δεύτερη κι ίσως βασικότερη – οι ποδοσφαιριστές – έχουν πιάσει «ταβάνι», είτε ποδοσφαιρικά είτε ηλικιακά – με ορισμένες εξαιρέσεις – γεγονός, που κάνει την ανάγκη για ανανέωση, αλλαγή ποδοσφαιρικού στυλ και ποδοσφαιρικών χαρακτηριστικών των αποτελούντων την ομάδα επιτακτική. Τέλος, η ωριμότητα, με την οποία διαχειρίστηκαν άπαντες τις όποιες αγωνιστικές κρίσεις κι εν γένει τα σημαντικά παιχνίδια της χρονιάς, είναι παροιμιώδης. Καταλληλότερη στιγμή από τη συγκεκριμένη για τη μεταλαμπάδευση του «πνεύματος» αυτού δε δύναται να θεωρηθεί καμία άλλη.

Βασικοί πυλώνες.
Προ ολίγων ημερών οι
Marotta-Paratici και όλο το επιτελείο τους ανανέωσαν τη συνεργασία τους με τη Juventus για ακόμη 3 χρόνια. Έπεται, λογικά, και ο προπονητής Max Allegri με μονοετή επέκταση του υπάρχοντος συμβολαίου του ως το 2017. Για την επόμενη 3ετία τουλάχιστον, όπως γίνεται αντιληπτό, η ομάδα θα κινείται με τον ίδιο τρόπο και τις ίδιες σταθερές, που μας έχει συνηθίσει από το 2010. Χρονικό διάστημα σεβαστό. Η μαζική λήξη των συμβάσεων το 2018 πυροδοτεί σενάρια, που μιλούν για μεταπήδηση του Agnelli σε σημαντικό πόστο της FCA (Fiat-Chrysler Automobiles) το καλοκαίρι εκείνο. Ένα από τα επικρατέστερα, θέλει τον Nedved να αναλαμβάνει πρόεδρος αντί του Agnelli και τον Fabio Paratici γενικός διευθυντής αντί του Beppe Marotta. Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πώς η εικασία αυτή δικαιολογεί στον απόλυτο βαθμό και την μίνιμουμ ανανέωση του Allegri από τον οποίο κανείς δεν έχει παράπονο στο Vinovo. Ο 48χρονος τεχνικός ήταν επιλογή του Marotta.  Απέναντι του ο – σύμφωνα με τις «γλώσσες» – επόμενος πρόεδρος Nedved, που διαφωνούσε με την πρόσληψή του, αντιπρότεινε… τον Roberto Mancini. Βεβαίως, όλα αυτά είναι στη σφαίρα του φαντασιακού, αλλά στο ποδόσφαιρο οι ανατροπές σκηνικών είναι συχνές και καλό είναι να προετοιμαζόμαστε για όλα τα ενδεχόμενα.

Ο «εγκέφαλος».
Είναι ίσως ο λιγότερο προβεβλημένος των διοικούντων, ο «εξ απορρήτων» του
Marotta κι εκείνος, που φέρει εις πέρας την περισσότερη βρώμικη δουλειά. Στην Ιταλία θεωρείται, δικαίως, ο «άνθρωπος-μετεγγραφές» της Juventus. Μετά από μια ασήμαντη καριέρα ως ποδοσφαιριστής, ο Fabio Paratici – περί ου ο λόγος – στράφηκε στο τεχνοκρατικό σκέλος του ποδοσφαιρικού κόσμου. Ο ίδιος θεωρεί το Marotta μέντορά του, καθώς εκείνος ήταν που τον «ανακάλυψε» και του μετέτρεψε σε αρχι-scouter της Sampdoria, ενόσω ο 58χρονος παράγοντας εκτελούσε αθλητικού διευθυντή στους Γενοβέζους. Η πρώτη κίνηση του Agnelli ως πρόεδρος ήταν η στρατολόγησή τους από την ομάδα της οικογένειας Garrone – τότε – με στόχο να δημιουργήσουν οι 3 τους από το μηδέν μια ομάδα-πρότυπο για την Ιταλία, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση της Bayern Munchen. Μεταξύ όλων των άλλων, στον Paratici πιστώνεται η αναδιοργάνωση, από κοινού με τον Gianluca Pessotto, των τμημάτων υποδομής, όπως επίσης και οι αθρόες μετεγγραφές ποδοσφαιριστών, που αγωνίζονται στα μικρά κλιμάκια των ακαδημιών. Τη στιγμή, που μιλάμε, είναι, κατά γενική ομολογία, το πιο «καυτό» διοικητικό στέλεχος στη γείτονα χώρα και δεν είναι καθόλου τυχαία η διπλή προσπάθεια, που κατέβαλλε η Barbara Berlusconi να τον «πάρει» στο Milano το περασμένο καλοκαίρι, αλλά και πριν λίγες εβδομάδες. Στην πρώτη περίπτωση ο πρόεδρος Agnelli έθεσε βέτο, ενώ στη δεύτερη ο Fabio απέρριψε την προσέγγιση, που του έγινε.

Αναμόρφωση και στήριξη.
Κάνοντας ένα μικρό
flash back, στο περσινό καλοκαίρι, μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε πώς δεν πραγματοποιήθηκε ουδεμία μετεγγραφική κίνηση στήριξης στο πρόσωπο του προπονητή, που εν πολλοίς βάδισε στην πεπατημένη οδό για το πρώτο κομμάτι της σεζόν. Τα πράγματα του χρόνου αναμένεται να είναι εντελώς διαφορετικά όμως. Είναι σχεδόν σίγουρο πώς θα αποκτηθεί ποδοσφαιριστής της προτίμησης του Allegri. Ονόματα είναι πολύ πρώιμο, αλλά και άδικο να παραθέσουμε στην παρούσα συγκυρία. Εκείνο, που μπορεί να γίνει με άνεση είναι η στάθμιση 2-3 παραγόντων, που θα καθορίσουν το σχεδιασμό για τη χρονιά, που ακολουθεί. Αρχικά, πρέπει να αποφασιστεί το σύστημα ή τα συστήματα, που θα προτιμήσει να δουλέψει ο προπονητής. Βάσει αυτού/ών θα αξιολογηθούν οι προδιαγραφές των παικτών και το κατά πόσο ταιριάζουν στη νόρμα, που έχει ο Allegri στο μυαλό του. Επιπλέον, σημαντικό ρόλο θα παίξει και η διατήρηση ή όχι των «μετατοπίσεων», που καθιέρωσε ο Conte την περασμένη τριετία για να καλύψει κενά και μετεγγραφικές αστοχίες. Ο Λιβορνέζος τεχνικός έχει δείξει στη μέχρι τώρα πορεία του στον πάγκο της «Fidanzata» πώς είναι περισσότερο ορθολογιστής από τον προκάτοχό του και προτιμά οι ποδοσφαιριστές του να αγωνίζονται στις φυσικές τους θέσεις με στόχο τη maximum απόδοσή τους. Μοναδική εξαίρεση η αποτυχημένη έμπνευσή του με την προώθηση του Vidal
σε ρόλο 10αριού. Συμπερασματικά, οι επιλογές του – τακτικής και σε πρόσωπα - είναι εκείνες, που θα καθορίσουν το σχεδιασμό. Και όπως είναι λογικό βάσει αυτών θα κριθεί πετυχημένος ή αποτυχημένος με την ολοκλήρωση της επόμενης σεζόν.


        



Η πολιτική και η διαδοχή.
Σε πρώτο πλάνο τα τελευταία 2 χρόνια, αλλά πολύ περισσότερο για το επόμενο καλοκαίρι είναι η πολυπόθητη σταδιακή ανανέωση. Βασικός μοχλός επίτευξης του στόχου της πτώσης του ηλικιακού μέσου όρου, όπως επίσης και μονόδρομος μοιάζει η απόκτηση νεαρών ποδοσφαιριστών. Οι υποψήφιοι πρέπει να προσεγγίζουν κατά το δυνατόν τον παρακάτω ιδεατό τύπο «Ιταλός, ταλαντούχος, πεινασμένος, νεαρός ή σε καλή ηλικία». Κίνηση σοφή, καθώς η Juve είναι η δεύτερη γηραιότερη ομάδα στη λίγκα πίσω μονάχα από την Atalanta. Παράλληλα, ο ιδεατός αυτός τύπος ενέχει και το αποτελεσματικότερο φάρμακο προς ίαση της «ασθένειας» του κορεσμού και της έλλειψης κινήτρου σε φαινομενικά εύκολα παιχνίδια στην σεζόν. Παρεκκλίσεις θα υπάρξουν σίγουρα. Γι’ αυτό άλλωστε το παραπάνω καλούπι καλείται «ιδεατός τύπος». Η αγαπημένη παράμετρος του Marotta «costo zero» είναι πρώτη επιλαχούσα σ’ αυτό το, κατά τα φαινόμενα, γκρέμισμα του αποστήματος ανάμεσα στο «πρέπει» και στο «μπορώ».

Στο καθαρά αγωνιστικό σκέλος της «Επανάστασης», φλέγον είναι το ζήτημα της ανανέωσης της αμυντικής γραμμής της
Juventus. Η έλλειψη τρεξιμάτων και ταχύτητας εκτυλίσσονται σε «αχίλλειο πτέρνα» τη φετινή χρονιά. Επίσης η απόκτηση ενός playmaker είτε στο στυλ του Pirlo είτε διαφορετικής κοπής είναι επιβεβλημένη. Στην πρώτη περίπτωση, ο εκλεκτός ακούει στο όνομα Daniele Rugani. Η εξέλιξή του δικαιώνει απόλυτα το deal της συνιδιοκτησίας με την Empoli πριν 2,5 χρόνια και το 1,5 εκατομμύριο, που εκταμιεύθηκες τότε, αλλά και την απόκτησή του εν συνόλω για ακόμη 3 εκατομμύρια, προλαμβάνοντας πιθανές απίθανες αξιώσεις της ομάδας του, λόγω των ανεβασμένων μετοχών του. Η Juve χτύπησε φλέβα χρυσού με τον Daniele και αν όλα πάνε καλά έχει τα φόντα να εξελιχθεί σε παίκτη παγκόσμιας κλάσης. Στο Torino, όπως είναι προφανές, τον περιμένουν με ανοικτές αγκάλες για την θερινή προετοιμασία. Στη δεύτερη περίπτωση, ο Marotta αποφάσισε να μην ενδώσει στο «σύνδρομο της Αλβιόνας», που παρουσίασε η Pescara, με – οδυνηρό - αποτέλεσμα να απολέσει για 10 εκατομμύρια ευρώ το Marco Verratti. Ποσό, που θα έδινε ευχαρίστως, αν είχε διαβλέψει σωστά την προοπτική εξέλιξης του παίκτη, αλλά και την ένδεια μετεγγραφικών επιλογών για τη συγκεκριμένη θέση. Η απώλεια αυτή έχει «πληγώσει» τόσο τους ιθύνοντες του συλλόγου, ώστε «συμπλεγματικά» δρώντας αποκτούν δημιουργικούς μέσους σωρηδόν στις μικρές ηλικίες, με την ελπίδα αφενός να βρουν έναν παίκτη, που θα αντικαταστήσει μακροπρόθεσμα το «Maestro» και αφετέρου να μην ξαναζήσουν μια «περίπτωση Verratti». Ο Marchisio είναι εξαιρετικός, όποτε του ζητήθηκε να υποκαταστήσει τον Pirlo εφέτος, αλλά δεν παύει να μην είναι καθαρός οργανωτής. Μπορεί να θεωρηθεί δεύτερη επιλογή σε παιχνίδια με θεωρητικά υποδεέστερους αντιπάλους ή πρώτος και, μάλιστα, καταλληλότερος για παιχνίδια, που η ομάδα αναζητά την κόντρα και τη γρήγορη πρώτη μπαλιά.

Τα
regalia των τμημάτων υποδομής και το beneficium Parmensis.
Αν οφείλουμε να αναγνωρίσουμε κάτι στον
Allegri, αυτή είναι η εμπιστοσύνη, που δείχνει στους νεαρούς ποδοσφαιριστές. Υπό τις οδηγίες του έχουν ντεμπουτάρει οι Mattiello , Vitale και Coman, ενώ στις αποστολές συχνά πυκνά βρίσκεται κι ο keeper Audero. Κύριος λόγος της ολοένα αυξανόμενης εισροής ποδοσφαιριστών στην πρώτη ομάδα από τις υποδομές είναι η ανεβασμένη ποιότητα των νεαρών, που στελεχώνουν τις ακαδημίες, αλλά και η επαγγελματική δουλειά, που γίνεται σε αυτές όπως και στο τμήμα scouting. Όλα τα παραπάνω έχουν θετικό αντίκτυπο στην κοινή γνώμη, συντελούν στο να φτιάξει η Juventus καλύτερο όνομα και να ατενίζει το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία. Κεκτημένα τα οποία στην παρούσα φάση είναι πολύτιμα σαν κληρονομιά. Απαραίτητη προϋπόθεση, εκτός του ταλέντου που υπάρχει δεδομένα, είναι το work ethic των νεαρών ποδοσφαιριστών, αλλά και η θέληση να ακολουθήσουν το success story του Claudio από τα τμήματα υποδομής στην καθιέρωση. Εκτός όλων των άλλων, υπάρχει και ο αστάθμητος παράγων «Parma». Μέσα στην κατάρρευση αυτής της ιστορικότατης ομάδας, πολλοί δεν έχουν αντιληφθεί πώς εξαιτίας της λύσης της εταιρίας, όσο από τους ποδοσφαιριστές της έχουν συμβόλαιο με την ομάδα μένουν ελεύθεροι. Η Juve καλοβλέπει 6 περιπτώσεις νεαρών, από τους οποίους ξεχωρίζουν εκείνες των Jose Mauri και Alberto Cerri. Μάλιστα φημολογείται πώς ο Paratici έχει ήδη έρθει σε συμφωνία με τον ατζέντη του δεύτερου και απομένουν μόνο το τυπικό σκέλος.

Η χρηματοδότηση και τα ερωτηματικά.
Το «καλοκαίρι της αλλαγής». Το «καλοκαίρι, που θα μπορέσουμε επιτέλους να ξοδέψουμε πολλά». Οι δύο κοινότερες κουβέντες στις συζητήσεις των οπαδών της
Juve σε φόρα ή σελίδες μέσων κοινωνικής δικτύωσης τα τελευταία 2 έτη. Επιθυμία με δόση αλήθειας. Είναι αλήθεια πώς από το καλοκαίρι τίθεται σε ισχύ η συμφωνία της La Madama με την Adidas, που θα της αποφέρει 180 εκατομμύρια για τα επόμενα 6 χρόνια, με παράλληλη αναπροσαρμογή της συμφωνίας με τη Jeep, ύψους πλέον 17 εκατομμυρίων ετησίως συν μπόνους επίτευξης στόχων. Δε μπορούν φυσικά να παραγνωριστούν τα αυξημένα έσοδα, λόγω της πολύ καλής ευρωπαϊκής παρουσίας, τα οποία μέχρι τη στιγμή που γράφεται το κείμενο, της αποφέρουν 73 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται τα χρήματα, που κέρδισε η ομάδα από τα εισιτήρια και τις παράπλευρες δραστηριότητες τις ημέρες των αγώνων. Τα οικονομικά βελτιώνονται αισθητά και με γεωμετρική πρόοδο, για πρώτη φορά αναμένεται να ξεπεράσουν το φράγμα των 300 εκατομμυρίων ευρώ, αλλά ακόμη δεν αποφέρουν σημαντικό πλεόνασμα στο ταμείο.

Τι μπορεί να σημαίνει η «Επανάσταση» με αριθμούς; Πρώτον, πιθανό εξορθολογισμό του μισθολογικού κόστους – στα 165 εκατομμύρια το
wage payroll για φέτος, καθώς πολλοί ποδοσφαιριστές αμείβονται με περισσότερα χρήματα απ’ όσα δικαιολογεί η απόδοσή τους στο τερέν. Δεύτερον, οι πιθανές αποχωρήσεις μπορεί να λειτουργήσουν ως πηγή άντλησης κεφαλαίων, ειδικά αν πρόκειται για κάποιο σημαντικό περιουσιακό στοιχείο της ομάδας, όπως για παράδειγμα ο Pogba. Είναι ο «τομέας των Παθών» για το διοικητικό ντουέτο, που ασχολείται με το αγωνιστικό, το οποίο για μια ακόμη φορά θα δοκιμαστεί όσον αφορά τις διαπραγματευτικές του ικανότητες, ιδιαίτερα στο κομμάτι των πωλήσεων. Τα δεδομένα αυτή τη φορά είναι εμφανώς διαφοροποιημένα σε σχέση με τα περασμένα χρόνια. Η Juventus βρίσκεται σε θέση ισχύος· η οικονομική κατάσταση της ομάδας είναι καλύτερη, η ποιότητα των ποδοσφαιριστών υψηλότερη και το στάτους της ομάδας είναι σε καλύτερο επίπεδο εν γένει. Με το γήπεδο να έχει εκπληρώσει το potential του αναφορικά με τη χρηματική αποδοτικότητά του, βασικό ερωτηματικό, που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τα οικονομικά δεδομένα, σε πρώτη φάση, και την πιθανή ενίσχυση της ομάδας σε δεύτερη, είναι το κώλυμα που προέκυψε με τη χρηματοδότηση των έργων στην περιοχή της Continassa. Project ζωτικής σημασίας για την οικονομική αυτονόμηση της Juve από την εταιρία holding της, την Exor. Ο Agnelli βλέπει πολύ περισσότερα απ’ όσα ο μέσος οπαδός. Αφενός, θέλει να επαναφέρει την ομάδα στην κορυφή αγωνιστικά και αφετέρου να κόψει τον ομφάλιο λώρο της ομάδας από την οικογένειά του και να αυτονομήσει την ομάδα βάσει του οράματος των Gianni-Umberto και της Triade. Εικάζω, κι αυτό είναι πολύ σημαντικό καθώς δεν είμαι ακόμη σίγουρος, πώς ενδεχομένως η εξέλιξη αυτή θα αποτελέσει παροδικώς οικονομικό τροχοπέδη με αντίκτυπο στα μετεγγραφικά, για μια Vecchia Signora, που δεν είναι στο οικονομικό επίπεδο των υπόλοιπων ευρωπαϊκών μεγαθηρίων. Η «Πολιτεία της Juve» είναι προτεραιότητα, επομένως. Η ιδέα του διοικητικού ηγέτη των bianconeri είναι ίδια στη βάση της με το «Βιομηχανικό Σχέδιο» της Triade, αλλά η οδός και τα μέσα εκπλήρωσης διαφέρουν.

Καταλήγοντας, συμπεραίνουμε πώς τα «μέτωπα» στη
Juventus είναι πολλά και ανοικτά, κυρίως στο αγωνιστικό κομμάτι. Η ομάδα, στην παρούσα της μορφή, έχει πληρώσει τις προσδοκίες των οπαδών της κι είναι καιρός να προχωρήσει το σχέδιό της στην επόμενή του φάση. Για πρώτη φορά φανερώνεται η πρόθεση για κάτι τόσο ριζικό με τον ενθουσιασμό και τη σκεπτικότητα να βρίσκονται σε ντελιριακή φάση. Μετά από καιρό ο καλοκαιρινός σχεδιασμός είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρων και το καλοκαίρι αναμένεται θερμό. Ίσως υπάρχουν, επιτέλους, όλες οι προϋποθέσεις, που θα πυροδοτήσουν την «Ανανεωτική Επανάσταση», που θα σώσει τη Juventus από τον κορεσμό των δομών της. 


Forza!

Από τον Α. για τους Γ. και Ε.



*Μια Επανάσταση θα μας σώσει.